Η άλλη όψη ενός σεμιναρίου

 

 

 

 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Άστρα και Όραμα», τεύχος 56 – Δεκέμβριος 2001

 

Και μια ωραία πρωία από ακροατήριο γίνεσαι ομιλητής, για να κάνεις εκείνο που έχεις παρακολουθήσει τόσες φορές άλλους να κάνουν: να παρουσιάσεις ένα σεμινάριο.

 

Το αποτέλεσμα;

Μια συναρπαστική εμπειρία επικοινωνίας.

 

 

 

Από τη Βασιλική Τζουράκη

 

Και πώς θα το πω για να γίνει πιο ενδιαφέρον και πιο κατανοητό; Όμως δεν είναι μόνο η εγκεφαλική πλευρά, αλλά και η συναισθηματική, δηλαδή πώς θα τους κερδίσω και θα τους φέρω «μέσα» σ' αυτό που λέω; Ερωτήματα που μέχρι πρότινος δεν με είχαν απασχολήσει ποτέ και που απασχολούσαν -υποθέτω- άλλους για χάρη μου. Τους παρουσιαστές διαφόρων σεμιναρίων, που κατά καιρούς έχω παρακολουθήσει καθισμένη αναπαυτικά στην καρέκλα μου, ενδεχομένως ασκώντας και την κριτική μου πάνω στις αδυναμίες του εισηγητή ή στα κενά της παρουσίασης. Όμως, τώρα είχε έρθει η δική μου σειρά να συμμετάσχω στην παρουσίαση ενός σεμιναρίου, να εκθέσω κάποιες γνώσεις και πληροφορίες, αλλά ταυτόχρονα να «εκτεθώ» κι εγώ απέναντι σε κοινό, σε ανθρώπους που πρώτη φορά θα έβλεπα. Τα σεμινάρια, που για οποιοδήποτε ζήτημα προσωπικής εξέλιξης μπορεί να απασχολήσουν οποιονδήποτε, έγιναν στην αρχή μια εισαγόμενη μόδα και μετά μια καθημερινότητα. Κάπου μεταξύ επαγγελματικού και προσωπικού ενδιαφέροντος παρακολούθησα ουκ ολίγα. Το δημοσιογραφικό χούι ήταν εκείνο που με έβαζε πάντα στη θέση του κριτικού παρατηρητή. Τι είδους άτομα είναι αυτά που τα κάνουν; Τι περιμένουν εκείνοι που τα παρακολουθούν -κι εγώ βέβαια μαζί τους;

 

Περιμένοντας το θαύμα

Υπάρχουν εισηγητές χαρισματικοί και εισηγητές μέτριοι έως απαράδεκτοι. Προϋπόθεση πρώτη, για να πετύχει ένα σεμινάριο, η μεταδοτικότητα του εισηγητή. Οι «καλοί» συνεπαίρνουν το ακροατήριο τους, το κάνουν να μπαίνει βαθιά στην ουσία του θέματος. Άλλοι πάλι το αφήνουν αδιάφορο. Πηγαίνοντας σε ένα σεμινάριο μπορεί να βρεθείς προ δυσάρεστων εκπλήξεων. Και δεδομένου ότι το θέμα σε ενδιέφερε πραγματικά, αλλιώς δεν θα ερχόσουν, η απογοήτευση εξαπλώνεται σε... διάφορα επίπεδα. Στο χρόνο και το χρήμα που διέθεσες και πήγαν χαράμι, αλλά και κυρίως στη λύση που δεν σου δόθηκε. Η αίσθηση αυτή του κενού που σε κατακλύζει όταν φεύγεις, παίρνοντας μαζί σου τον ίδιο εαυτό που έφερες, με τα ίδια φορτία και ερωτηματικά, η αίσθηση ότι σε τελική ανάλυση εξαπατήθηκες είναι μια πραγματικά δυσάρεστη εμπειρία - στο κάτω κάτω κανείς δεν πάει να κλειστεί τόσες μέρες σε μια αίθουσα μαζί με ένα τσούρμο αγνώστους αν δεν αναζητεί μια απάντηση για κάτι που τον καίει.

 

Από την άλλη, πηγαίνοντας κανείς σε ένα σεμινάριο, τι «θαύμα» μπορεί να περιμένει ότι θα του συμβεί και θα του μεταμορφώσει όλη του τη ζωή μέσα σε δυο ή πέντε μέρες; Οι πραγματικά σπουδαίοι άνθρωποι, οι λίγοι που μπορούν να θεωρηθούν Δάσκαλοι (με «Δ» κεφαλαίο), δεν υπόσχονται ότι θα σε αγγίξουν με το ραβδί τους σαν τους μάγους και θα σου μεταδώσουν τη γνώση και τη δύναμη να ξεπεράσεις όλα τα εμπόδια από μέσα σου και απέξω σου, ώστε να γίνεις αστραπιαία εκείνος που θα ήθελες. Οι πραγματικά σπουδαίοι άνθρωποι σου ξεκαθαρίζουν ότι εκείνοι απλώς θα σου δείξουν ένα δρόμο -όχι το μοναδικό, αλλά έναν από τους δρόμους- κι εσύ μόνος σου θα πρέπει να τον περπατήσεις, βάζοντας σε εφαρμογή όσα άκουσες με επιμονή και υπομονή. Όσο ωραίος κι αν δείχνει ένας τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς, δεν πρόκειται να φέρει καμιά αλλαγή στη ζωή σου απλώς και μόνον επειδή πήρες κάποιες πληροφορίες γι' αυτόν και τον έβαλες σε πράξη λίγες φορές. Χρειάζεται άσκηση και χρόνος.

 

 

Καταναλωτική μανία;

 

Από την άλλη, είναι το κοινό. Υπάρχει μια κατηγορία ατόμων που έχουν ένα είδος... σεμιναριομανίας, τρέχοντας όπου ακούσουν ότι «κάτι» γίνεται. Σαν τη διαφήμιση -«εσείς πόσα πορτοκάλια φάγατε σήμερα;»- εσείς πόσα σεμινάρια παρακολουθήσατε φέτος; Ένας αχόρταγος καταναλωτισμός, μια ακατάσχετη συσσώρευση πληροφοριών που δεν προλαβαίνουν ούτε να απορροφηθούν ούτε να εφαρμοστούν ούτε να δοκιμαστούν. Όμως αυτό που συμβαίνει σε ένα σεμινάριο, ιδίως αν είναι από τα λεγόμενα βιωματικά, θέλει πάντα το χρόνο του να δουλευτεί μέσα σου, να δοκιμαστεί, ακόμα και να κριθεί. Όσο κι αν υπάρχουν μέθοδοι και τεχνικές με εξακριβωμένα αποτελέσματα παγκοσμίως, σε χιλιάδες, ακόμα και εκατομμύρια, ανθρώπους δεν σημαίνει ότι όλα κάνουν για όλους. Ο καθένας μας είναι μια ξεχωριστή περίπτωση, όχι το ποσοστό μιας στατιστικής.

 

 

Για παράδειγμα, άλλος ορκίζεται στο όνομα της μεθόδου SiΙνα, άλλος έλυσε όλα του τα προβλήματα εφαρμόζοντας το νευρογλωσσικό προγραμματισμό, ένας τρίτος άλλαξε τη ζωή του με το δημιουργικό οραματισμό, ο τέταρτος τα ξεπέρασε όλα με την ύπνωση και πάει λέγοντας. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιο από όλα είναι αντικειμενικά καλύτερο από τα άλλα. Απλώς κάποια μέθοδος αποδεικνύεται πιο αποτελεσματική για ένα συγκεκριμένο άτομο κι ακόμα, αν θέλετε, για μια συγκεκριμένη φάση της ζωής του. Μπορεί να συναντήσεις μια τέλεια θεωρία ή και τεχνική, αλλά να μην είσαι στην κατάλληλη στιγμή να ωφεληθείς από αυτήν. (Μπορεί βέβαια να πέσεις και σε «πατάτα», αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Δεν είναι κακό να ψάχνεις και να δοκιμάζεις. Κακό είναι να δοκιμάζεις άκριτα και άκαιρα.

 

 

Η μαγεία της επαφής

 

Αυτά διαπίστωσα εγώ από τα σεμινάρια που παρακολούθησα. Έμαθα, επίσης, ότι πέρα από εκείνα που μαθαίνεις υπάρχει και μια άλλη μαγευτική πλευρά: η ανθρώπινη επαφή. Τα περισσότερα από τα πράγματα που ακούει κανείς σε ένα σεμινάριο μπορεί κάλλιστα να τα βρει σε βιβλία, με όλη τους τη θεωρία και την πρακτική βήμα προς βήμα. Όμως η συνύπαρξη με τους ανθρώπους που μέχρι τότε σου ήταν παντελώς ξένοι, από τον εισηγητή μέχρι τους υπόλοιπους του κοινού, η οικειότητα που αρχίζει σιγά σιγά να δημιουργείται ανάμεσα σε όλο αυτό τον κόσμο, το «κλίμα» που διαμορφώνεται, η δυνατότητα να συμπεριφερθείς μ' έναν τρόπο πρωτόγνωρο ή ξεχασμένο και μάλιστα ανάμεσα σε αγνώστους, όλα αυτά σου προσφέρουν κάτι που δεν συγκρίνεται με καμιά εκμάθηση «κατ' οίκον και άνευ διδασκάλου». Και όταν επιπλέον γίνεται δουλειά σε ενεργειακό επίπεδο, η συνδυασμένη ενέργεια όλων των συμμετεχόντων μπορεί να κάνει την εμπειρία πραγματικά συναρπαστική.

 

 Έτσι, λοιπόν, όταν ήρθε η πρόταση να συμμετάσχω στην παρουσίαση ενός σεμιναρίου το καλοκαίρι που πέρασε, η προοπτική να βρεθώ... από την άλλη πλευρά με γοήτευσε. Εδώ και τόσα χρόνια μετέδιδα πληροφορίες και εμπειρίες γράφοντας, δηλαδή βίωνα την επικοινωνία σαν μονόδρομο, ποτέ δεν ήμουν σε θέση να δω την ανταπόκριση εκείνου που θα έπαιρνε το μήνυμα, του αναγνώστη. Έγραφα για ένα θέμα με την επιδίωξη εκείνος που θα το διάβαζε να έχει μέσα από αυτό τη δυνατότητα να κάνει καλύτερη ή ευκολότερη τη ζωή του, όμως πάντα τη στιγμή που ολοκλήρωνα και την τελευταία πρόταση σε ένα κείμενο ένιωθα σαν να είχα μόλις γράψει ένα μήνυμα σε ένα χαρτί, να το έκλεινα σε ένα μπουκάλι και να το πετούσα στη θάλασσα, στον απέραντο ωκεανό της πληροφόρησης - και δεν θα μάθαινα ποτέ ποιοι το πήραν και πώς το εισέπραξαν. Τώρα λοιπόν θα είχα την άμεση ανταπόκριση που ήθελα να δω.

 

 

Η σειρά μου τώρα!

 

Το θέμα του σεμιναρίου ήταν η Εξελικτική - Ενεργειακή Αστρολογία και περιλάμβανε ένα τμήμα αφιερωμένο στις αναδρομές μέσω της ύπνωσης. Οι εισηγητές ήμασταν τρεις, εκπαιδευμένοι όλοι στη θεραπευτική ύπνωση και το δικό μου «κομμάτι» ήταν η παρουσίαση της τεχνικής αυτής, στη θεωρία τουλάχιστον, γιατί οι επιδείξεις της ύπνωσης θα γίνονταν από κοινού και με τα άλλα δυο μέλη της ομάδας, τον Γιάννη Καλοκύρη και τον Γεράσιμο Γερασόπουλο. Το ζήτημα όμως που είχαμε να αντιμετωπίσουμε, ετοιμάζοντας την παρουσίαση όλου του σεμιναρίου, ήταν το πως θα προσαρμοζόταν το «υλικό» ώστε να μπορεί να το παρακολουθήσει κάποιος ανεξάρτητα από το επίπεδο εξοικείωσης του και με την αστρολογία και με την ύπνωση. Σε ό,τι αφορούσε το δικό μου κομμάτι, κάποιος που δεν είχε δοκιμάσει τεχνικές χαλάρωσης και διαλογισμού πιθανόν θα δυσκολευόταν να μπει στη διαδικασία, αν δεν είχε δεχτεί μια προετοιμασία. Έτσι θα χρειαζόταν, πέρα από τη θεωρητική παρουσίαση της ύπνωσης, να τους κάνω και κάποιες ομαδικές ασκήσεις χαλάρωσης.

 

 

 Η τοποθεσία όπου γινόταν το σεμινάριο ήταν ιδανική. Στη Σάμο, στη νίΙΙα Ενα, σε μια υπέροχη αίθουσα με πέτρινους τοίχους, στέγη με ξύλινα δοκάρια και τεράστια παράθυρα που αντικρίζουν τη θάλασσα. Υπέροχο το μέρος, αλλά, όσο πλησίαζε η ώρα να ξεκινήσει το σεμινάριο, όλη η σιγουριά μου των προηγούμενων ημερών είχε εξανεμιστεί. Κι αν πάθω τρακ και χάσω τον ειρμό μου; Εντάξει, θα έχεις τις σημειώσεις σου, μου απαντούσε μια φωνή μέσα μου. Αλλά ένας καλός εισηγητής τα λέει από μνήμης, δεν ψαχουλεύει τα χαρτιά του, έλεγε μια άλλη φωνή. Κι αν οι άνθρωποι, που τους βλέπω και με βλέπουν για πρώτη φορά, δεν μπορέσουν να χαλαρώσουν με τις ασκήσεις που θα τους κάνω; Είχα την εμπειρία της ύπνωσης σε μεμονωμένα άτομα, αλλά όχι σε πολλούς ταυτόχρονα. Αυτό κι αν θα 'ταν πρωτόγνωρο...

 

 

Όσο δίνεις, γεμίζεις

 

Να 'μαι, λοιπόν, μέσα σ' εκείνη την υπέροχη αίθουσα, καθισμένη παράμερα, ενώ ο Γιάννης ξεκινά πρώτος. Το κομμάτι της ύπνωσης ήταν το τελευταίο της κάθε μέρας και μέχρι να έρθει η σειρά μου είχα όλο το χρόνο -πάνω από τέσσερις ώρες-να αναμασήσω τις ανησυχίες μου. Και με το που έρχεται η στιγμή της δικής μου παρουσίασης κι έχει πια βραδιάσει, μια γενική διακοπή ρεύματος σκοτεινιάζει όλη την περιοχή. Επιστρατεύονται κεράκια. Σκέψη πρώτη, πώς θα βλέπω τις σημειώσεις με τα κεράκια; Σκέψη δεύτερη, ναι, αλλά αυτό ήταν ακριβώς ό,τι χρειαζόταν για να φτιαχτεί η κατάλληλη ατμόσφαιρα για ασκήσεις χαλάρωσης. Κι η δεύτερη αυτή σκέψη αναιρεί την ανησυχία της πρώτης. Μέσα σε μια στιγμή συνειδητοποιώ ότι δεν χρειάζομαι πια τις σημειώσεις, γιατί μιλάω μέσα από την καρδιά μου για κάτι που το κατέχω και θέλω να μοιραστώ τη γνώση μου αυτή.

 

Όπως όταν γράφω... Η γλώσσα μου λύνεται και ξεκινάω άνετα, σαν να μιλάω σε μια παρέα φίλων. Και όταν έρχεται η ώρα για την άσκηση της χαλάρωσης, οι σκιές από το φως των κεριών που τρεμοπαίζει στους τοίχους, ο παφλασμός από τα κύματα και το τραγούδι των γρύλων δημιουργούν την ιδανική ατμόσφαιρα για να αφεθούν κι να χαλαρώσουν εκείνοι που με ακούν. «Κοιτάξτε τη φλόγα... κλείστε τα μάτια... συγκεντρωθείτε στην αναπνοή σας... χαλαρώστε... αφήστε τον ήχο των κυμάτων να σας πάει πιο βαθιά... ακούστε τους γρύλους... χαλαρώστε. .. πιο βαθιά», λέω αργά και νιώθω κι εγώ μια απέραντη γαλήνη να με πλημμυρίζει.

 

Και μέσα στην απόλυτη ηρεμία αισθάνομαι πως η φωνή μου έχει γίνει μια γέφυρα που με ενώνει μ' αυτούς τους ανθρώπους, με τον καθένα ξεχωριστά και με όλους μαζί και πως αυτή μου η εμπειρία θα είναι μια από τις πιο ουσιαστικές της ζωής μου. Και η εμπειρία ήταν πραγματικά σπουδαία, μέχρι το τέλος της. Αλλά στάθηκα σ' αυτή την πρώτη στιγμή, σαν την πιο έντονη. Γιατί εκεί άνοιξε η πόρτα που με έφερε στην άλλη πλευρά και ένιωσα τη μαγική αλληλεπίδραση μ' εκείνους που σε ακούν και σε βλέπουν, όταν εσύ δίνεις κι όσο δίνεις, τόσο αισθάνεσαι να γεμίζεις μέσα σου. Τότε κατάλαβα τι ακριβώς εννοούσε ένας πολύ γνωστός διοργανωτής και εισηγητής σεμιναρίων όταν μου είπε: «Τα σεμινάρια είναι όλη μου η ζωή».            

 

 

 

 

 

Copyright 2001 Β. Τζουράκη - Το περιεχόμενο του άρθρου διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση. Απαγορεύεται η χρήση ή αναδημοσίευσή του, σε οποιοδήποτε μέσο μετά ή άνευ επεξεργασίας.