Η Βασική Θεωρία της  π - Astrology

        ( Όλες οι «θεωρίες» είναι ψευδαισθήσεις. Ακόμα κι αυτή… )

 

---

 

Σε δύο μέρη: «Ο Φανταστικός κόσμος των ψευδαισθήσεων»  και  «Από τον κόσμο των ψευδαισθήσεων, στον πραγματικό κόσμο (Εαυτό)»

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: τα παρακάτω είναι μερικά μόνο συνοπτικά αποσπάσματα από την Βασική θεωρία. Η πλήρης θεωρία αναπτύσσεται διεξοδικά (με πρακτικές εφαρμογές στο γενέθλιο ωροσκόπιο και αναλυτικά παραδείγματα) στα Μαθήματα της π - Astrology.

 

 

 

Μέρος 1ο Ο «ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ» ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

 

 

 

 

Ο ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΣ «ΕΑΥΤΟΣ»

 

 

Μέσα μας συνυπάρχουν ΙΣΟΠΟΣΑ και οι δύο πόλοι οποιουδήποτε ζητήματος / θέματος / χαρακτηριστικού μας - σε τέλεια αρμονία και ισορροπία -  χωρίς ποτέ ο ένας να υπερισχύει ούτε να υπολείπεται του άλλου.

 

Ταυτιζόμαστε λιγότερο ή περισσότερο με τον ένα πόλο - με κάποια κομμάτια του εαυτού μας – νομίζουμε ότι είμαστε ή ότι περιέχουμε μόνο αυτά (ΕΓΩ) – ενώ συγχρόνως απωθούμε / αποφεύγουμε / δεν αναγνωρίζουμε – δεν παραδεχόμαστε (αρνιόμαστε) ότι περιέχουμε τον «αντίθετό» του (τα «αντίθετα» κομμάτια) (ΣΚΙΑ).

 

 

 

 

 

 

          ΤΟ «ΚΑΛΟ» ΚΑΙ ΤΟ «ΚΑΚΟ» - Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΥΪΣΜΟΥ

 

 

 Τα κομμάτια με τα οποία ταυτιζόμαστε τα κρίνουμε υποκειμενικά  - - - -

 

      - άλλα ως «καλά» / «θετικά» / «σωστά» / «όμορφα» / «ανώτερα» / «φωτεινά» / «άσπρα» κλπ

κι άλλα ως «κακά» / «αρνητικά» / «λάθος» / «άσχημα» / «κατώτερα» / «σκοτεινά» / «μαύρα» κλπ.

 

 

ΚΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΙ ΘΕΩΡΟΥΝ «ΚΑΚΟ», ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΛΛΟΙ ΤΟ ΘΕΩΡΟΥΝ «ΚΑΛΟ» !

 

Τα χαρακτηριστικά μας (ή οι καταστάσεις, οι άνθρωποι, τα γεγονότα κλπ) τα οποία τα κρίνουμε ως «καλά», μας αρέσουν ή τα αποδεχόμαστε, τα αγαπάμε και τα επιθυμούμε διαρκώς (θα θέλαμε να τα είχαμε ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ στη ζωή μας).

 

 Τα χαρακτηριστικά μας (ή οι καταστάσεις, οι άνθρωποι, τα γεγονότα κλπ) τα οποία κρίνουμε ως «κακά», τα απορρίπτουμε, δεν μας αρέσουν, δεν τα αγαπάμε ούτε τ’ αποδεχόμαστε, τα μισούμε και τα φοβόμαστε - τα αισθανόμαστε ξένα και απειλητικά – και προσπαθούμε να τα αποφύγουμε (δεν θα θέλαμε να υπάρχουν ΠΟΤΕ στη ζωή μας).

 

 

«ΚΑΛΟ» = το επιθυμώ, το θέλω, χαίρομαι όταν το έχω, νομίζω ότι το έχω ανάγκη για να είμαι «ευτυχισμένος».

 

 

 

    «ΚΑΚΟ» = δεν το επιθυμώ, δεν το θέλω, το φοβάμαι, στενοχωριέμαι όταν το έχω, πιστεύω ότι αν μου συμβεί – ή όσο το έχω – θα είμαι «δυστυχισμένος».

 

 

 

ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ – ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ

 

ΑΝ ΤΑΥΤΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΩΣ «ΚΑΛΟ»: προσπαθούμε να ελέγξουμε τα πράγματα (τον εαυτό μας, τους άλλους ή ότι μας συμβαίνει) έτσι ώστε να το διατηρήσουμε για «πάντα» στη ζωή μας και να αποφύγουμε το «αντίθετο» (το οποίο θεωρούμε «κακό»).

 

ΑΝ ΤΑΥΤΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΩΣ «ΚΑΚΟ»: προσπαθούμε να ελέγξουμε τα πράγματα (τον εαυτό μας, τους άλλους ή ότι μας συμβαίνει) έτσι ώστε να «απαλλαγούμε» απ’ αυτό (ή να το «επιδιορθώσουμε» ή να το «μετασχηματίσουμε» σε κάτι που νομίζουμε – υποκειμενικά πάλι – ότι είναι «καλύτερο» ή «ανώτερο») και να αποκτήσουμε το «αντίθετο» (το οποίο θεωρούμε «καλό»).

 

Σε κάθε περίπτωση έχουμε την ψευδαίσθηση (λιγότερο ή περισσότερο) ότι δεν περιέχουμε τον «αντίθετο» πόλο απ’ αυτόν με τον οποίο είμαστε ταυτισμένοι (είμαι ή αυτό ή εκείνο / αν είμαι το ένα δεν μπορώ να είμαι συγχρόνως και το «αντίθετο») – ή ότι μπορούμε να διατηρήσουμε «για πάντα» μόνο τον ένα πόλο στη ζωή μας και ν’ αποφύγουμε τελείως τον άλλο.

 

 

 

 

ΑΠ’ ΤΟ «ΚΑΚΟ» ΣΤΟ «ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ»

 

 

ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΑΥΤΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΛΟ

(όσο περισσότερο εκφράζουμε ακραία τον ένα πόλο),

ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΩΘΟΥΜΕ – ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΜΕ ΤΟΝ «ΑΝΤΙΘΕΤΟ» ΤΟΥ

 

 

Όσο περισσότερο ταυτιζόμαστε με κάτι, τόσο πιο πολύ θα το κρίνουμε σαν «καλό» / «επιθυμητό» / «θετικό» / «σωστό» / «τέλειο» / «υπέροχο» / «τυχερό» κλπ ή σαν «κακό» / «αρνητικό» / «άσχημο» / «απαίσιο» / «λάθος» / «άδικο» κλπ.

 

Κι όσο περισσότερο «καλό» νομίζουμε ότι είναι κάτι, τόσο περισσότερο «κακό» θα μας φαίνεται το «αντίθετό» του (και αντίστροφα). Τόσο περισσότερο θα φοβόμαστε ή θα ανησυχούμε μήπως «χάσουμε» ή μήπως δεν «βρούμε» κάτι (ή μήπως δεν καταφέρουμε ν’ «απαλλαγούμε» από κάτι κλπ κλπ). Τόσο περισσότερο θα προσπαθούμε να ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ τα πράγματα έτσι ώστε να παραμείνουμε στον ένα πόλο και να απαλλαγούμε απ’ τον «αντίθετό» του.

 

Κι όσο το κάνουμε αυτό, τόσο θα παραμένουμε σε μια κατάσταση διαρκούς ανησυχίας άγχους και δυϊσμού – διπολικής σκέψης. Τόσο περισσότερο θα σπαταλάμε και θα «χάνουμε» ενέργεια προσπαθώντας να κρατηθούμε «για πάντα» στον ένα πόλο (αυτόν που θεωρούμε «καλό») και να αποφεύγουμε συνέχεια τον «αντίθετό» του (αυτόν που θεωρούμε «κακό»).

 

 

 

 

*    ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΑΙΡΟ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΥΪΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ.

 

*      ΧΑΝΟΥΜΕ ΕΝΕΡΓΕΙΑ   ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΚΡΑΤΗΘΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΕΝΑ ΠΟΛΟ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΜΕ ΤΟΝ «ΑΝΤΙΘΕΤΌ» ΤΟΥ.

 

 

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ

 

 

 

 

ΤΟ «ΚΑΛΟ» ΚΑΙ ΤΟ «ΚΑΚΟ»    Δ Ε Ν   Υ Π Α Ρ Χ Ο Υ Ν

ΕΜΕΙΣ ΤΑ «ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΜΕ»

 

Στην πραγματικότητα οι δύο πόλοι δεν είναι «αντίθετοι» αλλά συμπληρωματικοί (ο ένας συμπληρώνει τον άλλο, ο ένας είναι μέρος του άλλου).

 

   ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΠΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ     

 

                     

 

Κανένας πόλος δεν είναι «καλύτερος» ή «χειρότερος» απ’ τον άλλο. Ο κάθε πόλος έχει και τα «καλά» του και τα «κακά» του. Επειδή ταυτιζόμαστε με τον ένα ή τον άλλο δεν το βλέπουμε αυτό. Δεν υπάρχει κάποιο γεγονός, άνθρωπος, κατάσταση – ή οτιδήποτε που να είναι απόλυτα (αποκλειστικά και μόνο) «θετικό»/ «καλό» ή απόλυτα (αποκλειστικά και μόνο) «αρνητικό» / «κακό». Δεν υπάρχει μια και μοναδική «αλήθεια». Όλα όσα σκεφτόμαστε και κρίνουμε σαν «έτσι» ή «αλλιώς» είναι απλά υποκειμενικές απόψεις.

 

ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ (αλλά και στην ανθρώπινη εμπειρία) ΕΙΝΑΙ ΟΥΔΕΤΕΡΑ

(απλώς υπάρχουν, απλώς ΕΙΝΑΙ).

 

ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΤΑΥΤΙΖΟΜΑΣΤΕ ΕΝΤΟΝΑ ΜΕ ΚΑΤΙ,

ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ «ΚΑΛΟ» ή «ΚΑΚΌ».

 

ΟΛΑ ΟΣΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ.

 

 

ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ!

 

 

 

 

 

 

ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΩ ΓΙΑ «ΠΑΝΤΑ» ΣΤΟΝ ΕΝΑ ΠΟΛΟ. ΜΠΟΡΩ;

 

ΟΧΙ!   Μπορείτε όμως να προσπαθήσετε «σκληρά» και να το «αναβάλλετε» για κάμποσες ζωές (στο κάτω – κάτω έχετε και μια «ελεύθερη» βούληση, κάτι «πρέπει» να την κάνετε κι αυτήν)!

 

         

 

Στην πραγματικότητα ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να παραμείνουμε για πάντα στον ένα πόλο και να αποφεύγουμε / απωθούμε συνέχεια τον «αντίθετό» του - όσο κι αν έχουμε την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να το κάνουμε. Περιέχουμε πάντα ΙΣΟΠΟΣΑ και τους δύο πόλους – είναι και οι δύο κομμάτια του εαυτού μας -  και είναι αδύνατον να «χωριστούν» και να υπάρξουν ο ένας ανεξάρτητα από τον άλλο.

 

ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΠΟΛΟΙ.

 

 

ΕΠΕΙΔΗ ΤΑΥΤΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΝΑ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΕΥΚΟΛΑ Ν’ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ

ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΘΟΥΜΕ ΟΤΙ ΠΕΡΙΕΧΟΥΜΕ ΗΔΗ ΚΑΙ ΤΟΝ «ΑΝΤΙΘΕΤΟ».

 

 

 

 

Η  Ν Ε Ρ Α Ι Δ Α   Κ Α Ι   Τ Ο   Π Α Λ Ι Κ Α Ρ Ι

- Φουρτουνάκηδες και Βροντάκηδες -

(ή - «ΕΜΕΙΣ» ΚΑΙ ΟΙ «ΑΛΛΟΙ»)

 

Οι «άλλοι» (όπως και τα γεγονότα που μας συμβαίνουν, το καθετί που έλκουμε και συναντάμε στη ζωή μας, οι πλανήτες κλπ) αντιπροσωπεύουν και εκφράζουν (μας δείχνουν) κομμάτια του εαυτού μας με τα οποία έχουμε ταυτιστεί ή έχουμε απωθήσει. Μας δείχνουν το τι έχουμε ήδη μέσα μας, είτε μας αρέσει είτε όχι, είτε γνωρίζουμε ότι το έχουμε είτε όχι.

 

  ΟΛΑ ΕΚΕΙ «ΕΞΩ» (γύρω μας) ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ

 

Aν οι «άλλοι» μας δείχνουν ένα κομμάτι του εαυτού μας που αποδεχόμαστε κι αγαπάμε, τότε τους κρίνουμε «θετικά». Αν εκφράζουν με ευκολία ή έχουν κάτι που νομίζουμε ότι μας λείπει ή που δυσκολευόμαστε ν’ αποκτήσουμε, τους ζηλεύουμε ή τους φθονούμε. Αν μας δείχνουν ένα κομμάτι μας που μισούμε και δεν αποδεχόμαστε ή που έχουμε απωθήσει, τότε μας εκνευρίζουν, τους κριτικάρουμε, νομίζουμε ότι φέρονται «άδικα», «απαίσια», ότι είναι «λάθος» (ενώ εμείς είμαστε οι «σωστοί»), τους κατηγορούμε ότι αυτοί «φταίνε» για όσα μας συμβαίνουν κλπ.

 

 

       

 

 

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΥΧΑΙΑ

ΕΜΕΙΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΜΕ ΤΟ ΟΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

 

 

ΤΟ ΚΑΘΕ ΤΙ ΠΟΥ ΣΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

(ιδιαίτερα αυτά που κρίνετε ως «αρνητικά»),

ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΔΕΙΞΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΦΕΡΕΙ ΣΕ ΕΠΑΦΗ

ΜΕ ΜΙΑ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΑΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΑΠΩΘΗΣΕΙ

 

ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΑΣ ΣΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΣΑΣ ΕΚΕΙΝΑ

ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙΤΕ.

 

ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΔΕΙΞΕΙ ΠΟΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΑΣ ΔΕΝ ΑΓΑΠΑΤΕ.

 

 

ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ  Ν’ ΑΓΑΠΗΣΕΤΕ  ΚΑΠΟΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΑΣ.

 

 

ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ, ΑΥΤΟ ΕΛΚΟΥΜΕ!

 

 

 

 

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ

(ή -  Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ)

 

Όσο εξακολουθείτε να αγνοείτε να μην αγαπάτε και να μην αποδέχεστε κάποια κομμάτια του εαυτού σας, τόσο οι εμπειρίες σας (αυτά που θα βιώνετε και θα ζείτε)  θα σας στρέφουν την προσοχή σας σ’ αυτά. Αν δεν αναγνωρίζετε ή αποφεύγετε ή δεν εκφράζετε ένα κομμάτι του εαυτού σας, θα το εκφράζουν οι άλλοι αντί για σας. Κι όσο λιγότερο το εκφράζετε (ή όσο πιο πολύ το αρνείστε), τόσο περισσότερο και πιο επίμονα θα το εκφράζουν (και θα σας το δείχνουν) οι άλλοι – ή τα γεγονότα που θα σας συμβαίνουν!

 

 

 

*      ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΑΥΤΙΖΟΜΑΣΤΕ Μ’ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΜΑΣ, ΤΟΣΟ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΘΑ «ΠΑΙΖΟΥΝ» ΤΟΝ «ΑΝΤΙΘΕΤΟ» ΠΟΛΟ  (αυτόν που απωθούμε).

 

 

*      ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΓΝΟΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΠΩΘΟΥΜΕ ή ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΝΑ «ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥΜΕ» ΚΑΤΙ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ (τόσο περισσότερο θα επιμένει να εμφανίζεται στη ζωή μας  με την μορφή γεγονότων ή συμπεριφορών – δικών μας -  ή των άλλων).

 

 

*      ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΜΕ  ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ  - ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΚΑΤΙ – ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΘΑ ΤΟ ΕΛΚΟΥΜΕ

 

 

*      ΟΣΟ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ Ν’ «ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ» Ή ΝΑ «ΞΕΦΟΡΤΩΘΟΥΜΕ»  ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ  ΤΟΣΟ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ

 

 

 

 

 

BACK TO THE FUTURE

(ή - ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ)

 

 

Σε προηγούμενες ζωές – αλλά και στην παρούσα ενσάρκωση - πολλές φορές ταυτιζόμασταν / εκφράζαμε – και εξακολουθούμε να εκφράζουμε - ακραία τον ένα πόλο σε αρκετά ζητήματα - θέματα – χαρακτηριστικά μας (απωθώντας συγχρόνως έντονα τον «αντίθετό» του).

 

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ  ΤΡΟΠΟΣ (όσο κι αν ψάχνουμε, όσο κι αν προσπαθούμε)  ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΑ  «ΠΑΝΤΑ» ΑΥΤΟ.

 

Δεν μπορούμε να παραμείνουμε για «πάντα» κολλημένοι στον ένα πόλο (παρόλο που αυτό προσπαθούμε και συνεχίζουμε να κάνουμε). Οι άλλοι και τα γεγονότα που μας συμβαίνουν θα είναι πάντα εκεί για να μας «εμποδίζουν» ή να μας «μπλοκάρουν» (έτσι το εκλαμβάνει το Εγώ), για να μας στρέφουν δηλαδή την προσοχή στον «αντίθετο» πόλο (αυτόν που απωθούμε).

 

Δεν μπορούμε να αγνοούμε ή να απωθούμε για «πάντα» ένα κομμάτι που ήδη υπάρχει μέσα μας (άντε ίσως για μερικές ζωές να καταφέρουμε να το κάνουμε). Οι άλλοι και τα γεγονότα που μας συμβαίνουν θα είναι πάντα εκεί για να μας στρέφουν την προσοχή σ’ αυτό (για να μας το θυμίζουν).

 

 

ΤΟ «ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ» Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ

ΕΙΝΑΙ Η «ΕΠΙΤΕΥΞΗ» ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΠΟΛΟΥΣ

(= να ξαναθυμηθούμε ότι περιέχουμε και να αποδεχθούμε και τους δύο πόλους)

 

ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΟΥ!

 

 

 

ΑΡΓΑ ‘Η ΓΡΗΓΟΡΑ ΘΑ ΕΡΘΟΥΜΕ Σ’ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΑ ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ ΜΑΣ ΚΟΜΜΑΤΙΑ

ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΜΑΣ ΕΑΥΤΟ.

 

 

 

Για να δείτε το 2ο μέρος της Βασικής Θεωρίας - - «ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ ΣΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ – ΕΑΥΤΟ» - - κάνετε κλικ ΕΔΩ.

 

 

---

 

© Copyright 2013 - 3102  Γ. Καλοκύρης  - Το περιεχόμενο της ιστοσελίδας αυτής διατίθεται στους επισκέπτες αυστηρά για προσωπική χρήση. Απαγορεύεται η χρήση ή αναδημοσίευσή του, σε οποιοδήποτε μέσο μετά ή άνευ επεξεργασίας.